Gdy zbliżała się II wojna światowa....
oczy zniewolonej Europy spoglądały z nadzieją lub rozpaczą...
ku wolnym Amerykom.
Lizbona była portem przerzutowym.
Nie wszyscy docierali tam bezpośrednio.
Wyruszali na mordercze, okrężne szlaki ucieczki.
Z Paryża do Marsylii.
Przez Morze Śródziemne do Oranu.
Potem pociągiem, autem lub pieszo wzdłuż wybrzeży Afryki...
do Casablanki we francuskim Maroko.
Tutaj niektórzy, dzięki pieniądzom, wpływom lub szczęściu...
mogli uzyskać wizy i uciec do Lizbony.
A z Lizbony do Nowego Świata.
Ale inni czekali w Casablance.
Czekali...
i czekali...
i czekali.
Uwaga...
Dwóch niemieckich kurierów, przewożących ważne dokumenty...
...zamordowano w pociągu z Oranu. Zabójcy skierowali się do Casablanki.
Ująć podejrzanych i szukać skradzionych dokumentów.
Ważne!
Możemy zobaczyć pana dokumenty?
Chyba nie mam ich przy sobie.
W takim razie pójdzie pan z nami.
Możliwe, że jednak... Tak. Proszę.
Dokumenty od 3 tygodni są nieważne. Idziemy.
Stać!
WOLNA FRANCJA
- Co się dzieje? - Nie wiem, kochanie.
Przepraszam, przepraszam... Nie słyszała pani?
Mało słyszymy, a jeszcze mniej rozumiemy.
Na pustyni znaleziono zwłoki dwóch niemieckich kurierów.
To zwyczajowa łapanka uchodźców, liberałów...
i oczywiście ładnych dziewcząt dla prefekta policji, Renault.
Wśród tych uciekinierów są też najgorsze szumowiny Europy.
Niektórzy latami czekają na wizy.
Błagam, Monsieur. Niech pan na siebie uważa.
Pełno tu sępów.
Wszędzie sępy. Wszędzie!
- Bardzo dziękuję. - Nie ma za co. Au revoir!
Zabawny człowieczek.
Kelner!
Ale głupiec ze mnie! Co się stało, kochanie?
Zostawiłem portfel w hotelu.
Może jutro my będziemy w tym samolocie.
- Heil Hitler! - Heil Hitler!
Miło pana widzieć, majorze Strasser.
Dziękuję, dziękuję.
To jest kapitan Renault, prefekt policji w Casablance.
Wolna Francja wita pana w Casablance.
Witam pana, kapitanie. Cieszę się, że tu jestem.
Mój adiutant, por. Casselle.
Kpt. Tonelli,
- ... z armii włoskiej, do pańskiej dyspozycji... - To miło z pańskiej strony.
Klimat Casablanki jest trochę zbyt ciepły.
My, Niemcy, znosimy wszystkie klimaty, od Rosji po Saharę.
- Ale pewno panu nie chodzi o pogodę. - A o co, drogi majorze?
Tak przy okazji, jak sprawa zabójstwa kurierów?
Z uwagi na ważność sprawy, moi ludzie zatrzymują więcej podejrzanych niż zwykle.
- Już wiemy, kim jest zabójca. - Jest już w areszcie?
Nie ma pośpiechu. Dzisiaj będzie u Ricka. Wszyscy przychodzą do Ricka.
Już słyszałem o tym lokalu. I o samym Ricku także...
U RICKA KAWIARNIA AMERYKAŃSKA
Czekanie, czekanie, czekanie...
Nigdy się stąd nie wyrwę.
Umrę w Casablance.
Nie mógłby pan zapłacić trochę więcej?
Przykro mi, ale diamenty zalały rynek.
Wszyscy sprzedają diamenty. Diamenty są wszędzie. 2400 franków.
Ciężarówki czekają. Ludzie czekają. Wszystko...
To kuter rybacki Santiago.
Odpływa jutro w nocy o pierwszej. Z końca La Medina. Trzecia łódź.
Dziękuję, bardzo dziękuję.
Przynieś 15000 franków w gotówce.
Pamiętaj, w gotówce.
Zdrówko.
- Otwieraj, Abdul. - Tak, Herr Professor.
- Kelner? - Słucham?
Poprosisz Ricka, by się z nami napił?
Madame, on nigdy nie pija z klientami. Nigdy.
Czemu wszyscy restauratorzy to snoby?
Może pan mu powiedzieć, że prowadzę drugi co do wielkości bank w Amsterdamie.
Drugi? To nie zrobi na Ricku wrażenia.
Właściciel pierwszego jest cukiernikiem w naszej kuchni.
Mamy tu co oglądać...
A jego ojciec jest gońcem.
Przepraszam pana, ale...
To jest prywatny pokój.
Coś podobnego! Wiem, że tu się gra w ruletkę! To żaden sekret!
Jak pan śmie!
- O co chodzi? - Ten pan...
Znam każde kasyno od Honolulu po Berlin.
Myli się pan sądząc, że dam się tak spławić.
Przepraszam, przepraszam...
Witaj, Rick.
Zapraszam do baru.
Co takiego? Wie pan, kim jestem?
Wiem. I ma pan szczęście, że wpuścimy pana do baru.
To oburzające! Zgłoszę to angriffowi!
Sprawiasz wrażenie, jakbyś robił to całe życie.
Skąd wiesz, że nie robiłem?
- Gdy przyjechałeś do Casablanki, myślałem... - Co myślałeś?
Cóż mogłem myśleć?
Mogę?
Kiepska sprawa z tymi niemieckimi kurierami.
Mają szczęście, jeszcze wczoraj byli zwykłymi urzędnikami.
Dziś są "poległymi na polu chwały".
Wybacz, ale jesteś bardzo cyniczny, Rick.
Wybaczam.
- Dziękuję. Napijesz się ze mną? - Nie.
Zapomniałem. Ty nigdy nie pijesz z... Jeszcze jednego.
Gardzisz mną?
Gdybym cię w ogóle zauważył, pewno bym gardził...
Dlaczego?
Sprzeciwiasz się mojej działalności?
Gdyby nie ja, ci biedni uchodźcy musieliby tu gnić.
Ale na szczęście potrafię załatwić im wizy wyjazdowe.
Za odpowiednią cenę, Ugarte.
Pomyśl o tych wszystkich biedakach, których nie stać na ceny Renaulta.
U mnie zapłacą połowę. Czy jestem pasożytem?
Nie jesteś. Tylko nie znoszę tandeciarzy.
Dziś w nocy zwijam cały interes...
i w końcu wyjeżdżam z Casablanki.
Komu dałeś łapówkę za wizę? Renaultowi czy sobie?
Sobie. Miałem rozsądniejszą cenę.
Spójrz, Rick.
Wiesz, co to jest?
Nawet ty czegoś takiego nigdy nie widziałeś.
Listy tranzytowe z podpisem generała de Gaulle'a.
Nikt nie może ich unieważnić.
Chwileczkę.
Sprzedam je dziś za niewyobrażalną sumę pieniędzy.
A potem, addio, Casablanca!
Wiesz, Rick, mam tu wielu przyjaciół, ale ponieważ ty mną pogardzasz...
więc ufam tylko tobie.
Przechowasz je dla mnie? Proszę...
- Jak długo? - Może godzinę. Może trochę dłużej.
Nie chcę tego tu na całą noc.
Nie martw się. Proszę, zrób to dla mnie.
Dziękuję. Wiedziałem, że mogę ci zaufać.
Kelner, oczekuję gości.
- Jeśli ktoś o mnie zapyta, będę tutaj. - Tak, Monsieur.
Rick...
mam nadzieję, że masz już o mnie lepsze zdanie.
Jeśli mi wybaczysz, powierzę moje szczęście twojej ruletce.
Chwileczkę.
Słyszałem taką plotkę, że ci kurierzy przewozili jakieś listy tranzytowe.
Ja też to słyszałem.
- Biedacy. - Racja, Ugarte.
Mam już o tobie trochę lepsze zdanie.
- Witaj, Rick. - Cześć, Ferrari.
Jak interesy w "Błękitnej Papudze"?
- Świetnie, ale chciałbym kupić twój lokal. - Nie jest na sprzedaż.
- Nie wymieniłem sumy. - Nie sprzedam go za żadną cenę.
- Ile chcesz za Sama? - Nie handluję ludźmi.
Niedobrze. To najlepszy towar w Casablance.
Tylko na uchodźcach moglibyśmy zarobić fortunę, gdybyś ze mną współpracował.
Niech każdy prowadzi swój interes.
Spróbujmy spytać Sama. Może się przeniesie.
Spróbujmy.
Mój drogi Ricku, kiedy zrozumiesz, że dzisiaj izolacjonizm to zła polityka?
Sam, Ferrari chce, byś pracował dla niego w "Błękitnej Papudze".
Tutaj mi dobrze.
- Podwoi ci gażę. - Nie mam czasu wydawać pieniędzy.
Wybacz.
Z prywatnych rezerw szefa. Bo cię kocham, Yvonne.
Zamknij się.
Dobrze, dla ciebie się zamknę. Ponieważ, Yvonne, kocham cię.
Monsieur Rick, Monsieur Rick!
Jacyś Niemcy, bum, bum... dali ten czek. W porządku?
Gdzie byłeś w nocy?
To już tak dawno, nie pamiętam.
- Przyjdziesz do mnie dziś wieczorem? - Nie mam aż tak dalekich planów.
Daj mi jeszcze jednego.
- Sasza, ona ma już dość. - Nie słuchaj go. Nalej.
Kocham ciebie, ale on mi płaci.
- Mam tego... - Sasza, wezwij taksówkę.
Tak, szefie.
- Weźmiemy twój płaszcz. - Precz z łapami!
Jedziesz do domu. Za dużo wypiłaś.
Taxi!
Za kogo ty się masz?
Byłam głupia, że się w tobie zakochałam.
- Odwieź ją do samego domu. - Tak, szefie.
I zaraz wracaj.
Tak, szefie.
- Cześć, Rick! - Cześć, Louis.
Jesteś ekstrawagancki, żeby tak wyrzucać kobiety...
Któregoś dnia może ich zabraknie.
Może wpadnę do Yvonne. Spróbuję ci ją odbić.
Jeśli chodzi o kobiety, jesteś prawdziwym demokratą.
Jeśli cokolwiek zrozumie, będzie to wielki włoski tryumf.
Samolot do Lizbony.
Chciałbyś w nim lecieć?
A co jest w Lizbonie?
Statek do Ameryki.
Zastanawiam się, czemu nie wracasz do Ameryki.
Ukradłeś kościelne fundusze? Uciekłeś z żoną senatora?
A może kogoś zabiłeś... To romantyczne.
Wszystkiego po trochu.
I co, u licha, przywiodło cię tutaj?
Zdrowie. Przyjechałem do Casablanki do wód.
Do wód? Jakich wód? Przecież jesteśmy na pustyni.
Wprowadzono mnie w błąd.
Przepraszam, Monsieur Rick...
ale pewien pan właśnie wygrał 20000 franków.
Kasjer prosi o pieniądze.
- Wyjmę z sejfu. - Jestem tak przygnębiony...
Daj spokój, Emilu. Błędy się zdarzają.
Bardzo mi przykro.
Dziś będzie tu małe zamieszanie. Mamy zamiar tu kogoś aresztować.
- Co, znowu? - To wyjątkowa sprawa.
Chodzi o mordercę.
Nawet nie próbuj go ostrzec. Nie zdoła uciec.
- Nie będę dla nikogo ryzykował. - Dobra polityka.
Mogliśmy aresztować go wcześniej w "Błękitnej Papudze",
ale ze wględu na sympatię do ciebie, zrobimy to tutaj.
To zabawi twoich gości.
Nasz program rozrywkowy jest wystarczający.
Będziemy mieli dziś ważnego gościa, majora Strassera z III Rzeszy.
Będzie przy aresztowaniu. To będzie demonstracja naszej skuteczności.
Co tu robi Strasser?
Chyba nie przyjechał do Casablanki podziwiać twojej skuteczności.
Pewno nie.
- Masz. - To już się nie powtórzy. - Daj spokój!
Louis, coś cię gryzie. Wygadaj się.
Jaki spostrzegawczy!
W istocie, chciałbym ci coś poradzić.
Tak?
- Może brandy? - Dziękuję.
Rick, tu się handluje wizami wyjazdowymi, ale ty nie sprzedałeś ani jednej.
Dlatego pozwalamy ci działać.
A ja myślałem, że to dlatego, że dajemy ci wygrywać w ruletkę!
To inny powód.
Jest człowiek, który przyjechał do Casablanki w drodze do Ameryki.
Da fortunę za wizę wyjazdową.
- Jak się nazywa? - Victor Laszlo.
Victor Laszlo?
Po raz pierwszy widzę, że coś zrobiło na tobie wrażenie.
On zrobił wrażenie na połowie świata.
Nie pozwolę mu zadziwić drugiej.
Rick, Laszlo nie może dotrzeć do Ameryki. Musi zostać w Casablance.
Interesujące, jak on to zorganizuje?
Co zorganizuje?
Swoją ucieczkę.
- Przecież ci mówiłem... - Daj spokój!
Uciekł z obozu koncentracyjnego. Niemcy polują na niego w całej Europie.
To koniec polowania.
- Stawiam 20000 franków, że nie. - To poważna oferta?
Właśnie tyle wypłaciłem. Chcę je odzyskać.
10. Jestem tylko biednym skorumpowanym urzędnikiem.
- Zgoda. - Dobra.
Bez względu na to, jak będzie sprytny, potrzebuje wizy. A raczej dwóch.
- Dwóch? - Podróżuje z damą.
- Weźmie jedną. - Nie sądzę. Widziałem ją.
Skoro nie zostawił jej w Marsylii lub Oranie...
z pewnością nie zostawi jej w Casablance.
Może nie jest tak romantyczny jak ty.
Nieważne. Nie ma dla niego wizy wyjazdowej.
Skąd pomysł, że mógłbym chcieć pomóc Laszlo?
Bo sądzę, mój drogi Ricku, że pod tą cyniczną skorupą...
w głębi serca jesteś sentymentalny.
Możesz się śmiać. Znam twoje akta.
Weźmy dwa przykłady.
W 1935 przemycałeś broń do Etiopii.
W 1936 walczyłeś w Hiszpanii po stronie lojalistów.
W obydwu przypadkach dobrze mi zapłacono.
Zwycięzcy zapłaciliby więcej.
Może.
Cóż, wygląda na to, że postanowiłeś zatrzymać tu Laszlo?
Mam swoje rozkazy.
Rozumiem. Bat gestapo.
Przeceniasz wpływ gestapo.
Nie mieszam się do nich, a oni do mnie.
W Casablance jestem panem mego losu.
- Jestem kapitanem... - Przybył major Strasser.
- Co to mówiłeś? - Przepraszam cię.
Carl, daj majorowi dobry stolik, przy paniach.
Dałem mu najlepszy, wiedząc że jako Niemiec i tak by go zajął.
Tylko po cichu. Dwóch strażników przy każdych drzwiach.
Wszystko gotowe.
Dobry wieczór, panowie. Dobry wieczór, kapitanie.
Przyłączy się pan do nas?
Dziękuję. To przyjemność gościć tu pana.
Szampana i puszkę kawioru.
Mogę polecić Veuve Clicquot, rocznik 26?
Dziękuję. Bardzo proszę.
- Interesujący lokal. - Szczególnie dziś.
Za kilka minut zobaczy pan, jak aresztujemy zabójcę pańskich kurierów.
Tego właśnie oczekiwałem.
Monsieur Ugarte?
- Pójdzie pan z nami. - Oczywiście.
Mogę tylko wymienić żetony?
Mam szczęście, co? Poproszę dwa tysiące.
Dwa tysiące.
Dziękuję.
Rick, pomocy!
- Nie bądź głupcem. Nie uciekniesz. - Rick, ukryj mnie! Zrób coś!
Musisz mi pomóc! Zrób coś!
Rick!
Wspaniale, kapitanie.
Mam nadzieję, że gdy przyjdą po mnie, okażesz mi większą pomoc.
Nie narażam się dla nikogo.
Przepraszam za te niepokoje. Ale już po wszystkim.
Proszę siadać. Miłej zabawy. W porządku, Sam.
Rick! To major Heinrich Strasser z III Rzeszy.
Bardzo mi miło.
Już znasz Herr Heinza z III Rzeszy.
Proszę usiąść z nami, panie Rick.
To dla nas zaszczyt.
Major Strasser jest jednym z ludzi, którzy tworza zasłużoną reputację III Rzeszy.
Powtarza pan: "III Rzesza", jakby się pan spodziewał, że będą kolejne?
Ja, panie majorze, przyjmę wszystko, co przyniesie życie.
Mogę o coś spytać?
- Nieoficjalnie oczywiście. - Może być oficjalnie, jeśli pan chce.
- Jaka jest pańska narodowość? - Jestem pijakiem.
Co czyni Ricka obywatelem świata.
Urodziłem się w Nowym Jorku, jeśli to panu w czymś pomoże.
Wiem, że przybył pan tu z Paryża w czasie okupacji.
To żaden sekret.
Nie może pan sobie wyobrazić Niemców w pańskim ukochanym Paryżu?
To nie jest tylko mój Paryż.
Może pan sobie wyobrazić nas w Londynie?
Jak się tam dostaniecie, wtedy mnie spytajcie.
- Dyplomata! - A w Nowym Jorku?
Są pewne dzielnice w Nowym Jorku, których nie radziłbym najeżdżać.
- Jak pan myśli, kto wygra wojnę? - Nie mam bladego pojęcia.
Rick jest pod każdym względem neutralny.
Co do kobiet też.
Nie zawsze był pan aż tak neutralny.
Mamy pańskie kompletne akta.
Rick Blaine, Amerykanin. 37 lat. Nie może wrócić do kraju. Powód niejasny.
Wiemy też, co pan robił w Paryżu, panie Blaine...
...i czemu musiał pan wyjechać. Proszę się nie martwić, nie rozgłosimy tego.
Mam piwne oczy?
Proszę wybaczyć moją ciekawość, panie Blaine.
Ale do Casablanki przybył wróg Rzeszy.
Sprawdzamy każdego, kto może nam pomóc.
To, czy Laszlo wyjedzie czy nie, interesuje mnie tylko ze względów sportowych.
W tym przypadku nie ma pan współczucia dla lisa?
Niespecjalnie. Rozumiem też punkt widzenia psa.
Laszlo publikował wierutne kłamstwa w praskich gazetach,
a nawet po naszym wkroczeniu drukował podziemne gazetki.
Oczywiście, trzeba przyznać, że wykazał dużą odwagę.
Przyznaję, że jest sprytny. Wymknął nam się trzy razy.
W Paryżu działał dalej. Nie pozwolimy, żeby zdarzyło się tak znowu.
Panowie wybaczą. Wy prowadzicie politykę, a ja kawiarnię.
Do widzenia, panie Blaine.
Widzi pan, majorze, Rickiem nie musi się pan przejmować.
Możliwe.
Słucham?
- Rezerwowałem stolik. Victor Laszlo. - Tak, Monsieur Laszlo. Proszę tędy.
- Dwa cointreaux proszę. - Tak, monsieur.
Nikt nie pasuje do rysopisu Ugarte.
Victor, czuję, że chyba nie powinniśmy tu zostać.
Nasze wyjście teraz zwróciłoby uwagę wszystkich.
Może Ugarte jest w innej części kawiarni.
Wyglądacie jak para w drodze do Ameryki.
Na pewno znajdzie pan kupca na ten sygnet. Jestem zmuszony go sprzedać.
- Dziękuję, ale nie sądzę... - Może dla pani.
To wyjątkowy pierścień.
Tak, bardzo mnie zainteresował.
To dobrze.
Jak pan się nazywa?
- Berger, Norweg. Do usług. - Victor...
Spotkamy się za kilka minut przy barze.
Nie sądzę, żebym był zaintersowany, ale dziękuję za pokazanie sygnetu.
- Taka okazja! I rezygnuje pan? - Niestety.
- Pan Laszlo, prawda? - Tak.
Jestem kapitan Renault, prefekt policji.
Słucham?
Serdecznie witam w Casablance i życzę miłego pobytu.
Rzadko miewamy tak znakomitych gości.
Dziękuję. Proszę mi wybaczyć, ale...
obecne władze Francji nie zawsze bywają tak serdeczne.
To panna Ilsa Lund.
Słyszałem, że jest pani najpiękniejszą kobietą jaka odwiedziła Casablankę.
Ale to za mało powiedziane.
Jest pan bardzo uprzejmy.
- Przyłączy się pan? - Jeśli pan pozwoli...
Emilu, butelka najlepszego szampana. Na mój rachunek.
To taka gra. Dopisują do rachunku, a ja go drę. To bardzo wygodne.
Kapitanie, ten pianista...
Chyba już go gdzieś widziałam.
- Sama? - Tak.
Przyjechał z Paryża z Rickiem.
Kim jest Rick?
Mademoiselle, jest pani w barze Ricka.
- Rick jest... - Kim?
To taki człowiek, że... Gdybym był kobietą...
to zakochałbym się w Ricku.
Ale głupiec ze mnie, że takiej pięknej kobiecie mówię o innym mężczyźnie.
Przepraszam.
Majorze...
Panno Lund, panie Laszlo, chciałbym przedstawić, majora Heinricha Strassera.
Witam.
To przyjemność, na którą długo czekałem.
Pan wybaczy z pewnością, że się nie odwzajemnię..
Widzi pan, majorze Strasser, jestem Czechem.
Był pan Czechem. Teraz jest pan obywatelem Rzeszy Niemieckiej.
Nigdy nie przyjąłem tego zaszczytu. Poza tym jesteśmy na francuskiej ziemi.
Chętnie porozmawiam o pańskiej obecności na francuskiej ziemi.
To nie czas ani miejsce.
To ustalmy inny czas i miejsce. Jutro o dziesiątej w biurze prefekta.
Razem z panią.
Kapitanie Renault, jestem w pańskiej mocy.
Czy to pana rozkaz, że musimy przyjść do pańskiego biura?
Powiedzmy, że to moja prośba. To o wiele przyjemniejsze słowo.
Bardzo dobrze.
Sprytny, taktyczny odwrót, majorze.
- Tym razem chcą mnie naprawdę zatrzymać. - Victorze, boję się o ciebie.
Miewaliśmy już trudne sytuacje.
Sprawdzę, co wie Berger.
- Bądź ostrożny. - Będę. Nie martw się.
Panie Berger, mogę znowu zobaczyć sygnet? Proszę bardzo.
Proszę koktajl szampanowy.
Poznałem pana ze zdjęć w gazetach.
W obozie koncentracyjnym traci się na wadze.
Pięć razy czytaliśmy o pańskiej śmierci w pięciu różnych miejscach.
Jak widać, za każdym razem była to szczera prawda.
Dzięki Bogu, że pana znalazłem.
Szukam kogoś o nazwisku Ugarte. Miał mi pomóc.
Ugarte nie może pomóc nawet sobie.
Aresztowano go za morderstwo.
Tutaj, dziś wieczorem.
Rozumiem.
Ale my, którzy jesteśmy wolni, zrobimy wszystko. Jesteśmy zorganizowani.
Działamy w podziemiu, jak wszędzie.
Jutro jest zebranie w Caverne du Bois.
Gdyby mógł pan przyjść...
Może pan poprosić tutaj pianistę?
Dobrze, proszę pani.
- Jak handel biżuterią? - Nie za dobrze. Poproszę rachunek.
Przed chwilą mieliśmy tu spore emocje, prawda, Berger?
Tak. Przepraszam panów.
- Rachunek. - Nie. Proszę dwa koktaile szampanowe.
Służę.
- Witaj, Sam! - Panna Ilsa!
Nie spodziewałem się, że panią jeszcze kiedykolwiek zobaczę.
Minęło dużo czasu.
Tak, psze pani. Dużo wody upłynęło.
- Grasz stare piosenki, Sam? - Tak, psze pani.
Gdzie Rick?
Nie wiem. Nie widziałem go cały wieczór.
Kiedy wróci?
Dziś już nie. Nie przyjdzie...
Poszedł do domu.
Zawsze tak wcześnie wychodzi?
Nigdy... tak... Ma dziewczynę w "Błękitnej Papudze".
Ciągle do niej chodzi.
Dawniej lepiej kłamałeś, Sam.
Niech pani go zostawi w spokoju, panno Ilso. Pani tylko przynosi mu pecha.
Zagraj to raz, Sam, przez wzgląd na dawne czasy.
Nie wiem, o co pani chodzi.
Zagraj to, Sam.
Zagraj: "Jak mija czas".
Nie pamiętam tego. Postarzałem się.
Zanucę ci.
Zaśpiewaj, Sam.
Minęło tak jak sen...
Kochałaś, dobrze wiem...
Choć dziś już nie ma nas...
Tęsknimy do minionych gwiazd...
lecz mija czas.
I to nie zmieni się...
I nadal kocham cię...
Wciąż śni się tamten las...
Ty zapomniałaś wszystko już...
bo minął czas...
Sam, mówiłem ci, żebyś nigdy tego nie grał...
Pytała pani o Ricka, a oto i on. Czy mogę przedstawić...
- Cześć, Ilsa. - Cześć, Rick.
Już się znacie? Więc może też...
To pan Laszlo.
Miło mi.
Rick to słynna postać w Casablance.
A Victor Laszlo wszędzie.
- Napijmy się. - Rick nigdy...
Dziękuję, chętnie...
Mamy wreszcie precedens. Emil!
To bardzo interesująca kawiarnia. Gratuluję.
- To ja panu gratuluję. - Czego?
Pańskiej pracy.
Dzięki. Staram się.
Wszyscy się staramy. Pan odnosi sukcesy.
Nie mogę was przegadać. Pani już o ciebie pytała...
i to w taki sposób, że byłem bardzo zazdrosny.
Nie byłam pewna czy to ty...
- Ostatni raz byliśmy... - W "La Belle Aurore".
Jak miło. Pamiętasz...
Tego dnia Niemcy wkroczyli do Paryża.
- Niełatwo zapomnieć. - Nie.
Pamiętam każdy szczegół. Niemcy byli ubrani na szaro, ty na niebiesko.
Tak. Schowałam tę sukienkę.
Włożę ją znów, gdy Niemcy wyjdą.
Rick, nabierasz ludzkich cech. Myślę, że możemy za to pani podziękować.
Ilsa, nie chcę tego mówić, ale robi się późno.
Mamy w Casablance godzinę policyjną.
Szef policji nie powinien pić po godzinach i potem ukarać się sam mandatem.
Chyba się nie zasiedzieliśmy.
- Pański rachunek. - To na mój koszt.
Kolejny precedens. To bardzo ciekawy wieczór.
Wezwę państwu taksówkę. Benzyna jest reglamentowana.
Przyjdziemy tu jeszcze. Zapraszam.
- Pożegnaj Sama ode mnie. - Dobrze.
Tylko Sam umie tak zagrać "Jak mija czas".
Od dawna tego nie grał.
Dobranoc.
Zagadkowy facet. Jaki jest?
Nie wiem, choć często widywałam go w Paryżu.
- Jutro o dziesiątej w biurze prefekta. - Będziemy.
Dobranoc.
Szefie?
- Szefie? - Tak?
- Nie kładzie się pan? - Jeszcze nie.
- Ale położy się pan niedługo? - Nie.
- A w ogóle się pan położy? - Nie!
No to ja też nie jestem śpiący.
Napijmy się.
- Nie. Ja nie, szefie. - To nie pij.
Szefie, chodźmy stąd.
Nie. Czekam na damę.
Proszę, szefie, chodźmy. Tutaj będą tylko kłopoty.
Ona wróci. Wiem, że ona wróci.
Weźmiemy samochód i będziemy jeździć całą noc.
Upijemy się. Pójdziemy na ryby i nie wrócimy aż ona odjedzie.
Zamknij się i idź do domu.
Nie, proszę pana. Zostanę tutaj.
Aresztowali Ugarte i wtedy ona weszła.
Tak to bywa. Jedni w tę, a drudzy w tę.
- Sam! - Tak, szefie?
Jeśli mamy grudzień 1941 w Casablance, to która jest godzina w Nowym Jorku?
Stanął mi zegarek.
Założę się, że w Nowym Jorku śpią.
Założę się, że śpią w całej Ameryce.
Ze wszystkich knajp we wszystkich miastach na całym świecie...
ona wchodzi akurat do mojej.
- Co grasz? - To taki mój kawałek.
- Przestań. Wiesz, co chcę usłyszeć! - Nie.
Zagrałeś to dla niej, to zagraj i dla mnie.
- Nie pamiętam... - Jeśli ona to zniosła, to i ja wytrzymam.
Zagraj!
Dobrze, szefie.
Kim naprawdę jesteś? Kim byłaś przedtem?
Co robiłaś i co myślałaś?
Powiedzieliśmy przecież "żadnych pytań".
Twoje zdrowie, mała.
Franka za twoje myśli.
W Ameryce daliby tylko centa.
I chyba tyle są warte.
Chcę przepłacić.
Powiedz.
- Zastanawiałem się... - Tak?
Dlaczego jestem takim szczęściarzem? Dlaczego czekałaś na mnie?
Czemu nie ma w mym życiu innego mężczyzny?
To proste. Był.
Nie żyje.
Przepraszam, że spytałem.
Obiecywaliśmy sobie "żadnych pytań".
Na wszystkie nasze pytania jest jedna odpowiedź.
Nic ich nie powstrzyma. W środę, najpóźniej w czwartek będą w Paryżu.
Znajdą twoje akta. Tutaj nie jest dla ciebie bezpiecznie.
Jestem już na czarnej liście,
w ich "rejestrze zasłużonych".
Lecz kiedyś wrócisz tu...
Popatrzysz na mnie znów...
z uśmiechem, który znam od lat...
Zobaczysz miłość, którą dobrze znasz...
lecz mija czas...
Lecz już za kilka dni...
znikniemy, ja i ty...
Rozdzieli nas zły świat...
Czekamy aż znów zbliży nas...
gdy minie czas...
Henri chce, żebyśmy wypili jeszcze 3 butelki.
Prędzej podleje szampanem ogród, niż da go Niemcom.
To osłodzi nieco okupację, panie Richardzie.
Święta racja.
Twoje zdrowie, mała!
Mój niemiecki jest dość kiepski.
To gestapo.
Mówią, że mają zamiar być jutro w Paryżu.
Mówią, jak mamy się zachowywać, gdy będą wkraczali.
Świat się wali, a my w tym czasie zdecydowaliśmy się na miłość.
Zła koordynacja.
Gdzie byłaś, powiedzmy, 10 lat temu?
10 lat temu?
Chwileczkę.
Akurat zakładali mi aparat na zęby. A ty?
Szukałem pracy.
To odgłos dział...
czy bicie mojego serca?
To nowe niemieckie 77-ki. Sądząc po odgłosie, tylko 35 mil stąd.
I są z każdą chwilą bliżej.
Pij. Nigdy nie skończymy pozostałych trzech.
Niemcy wkrótce tu wkroczą. I będą pana szukać. Wyznaczyli już cenę...
za pana głowę.
Zostawiłem w mieszkaniu list. Będą wiedzieli, gdzie mnie szukać.
To dziwne.
Tak mało o tobie wiem.
A ja o tobie.
Tylko tyle, że miałaś prostowane zęby.
Bądź poważny, kochanie. Jesteś w niebezpieczeństwie i musisz wyjechać.
Nie, nie, my musimy.
Oczywiście. My.
Pociąg do Marsylii odchodzi o piątej. Przyjdę po ciebie do hotelu o 4:30.
Nie, nie do hotelu.
Muszę coś załatwić na mieście, zanim wyjadę.
Spotkajmy się od razu na dworcu.
Dobrze. O 4:45.
Weźmy ślub w Marsylii, co ty na to?
To za odległe plany.
Tak, trochę za odległe.
A maszynista? Nie może nam udzielić ślubu w pociągu?
- Och, kochanie... - Czemu nie?
Kapitan statku może. Nie rozumiem...
Hej, co się stało, mała?
Tak bardzo cię kocham.
I tak bardzo nienawidzę wojny...
To szalony świat, wszystko może się zdarzyć.
Gdybyś nie uciekł...
Gdyby nas rozdzielono...
Gdziekolwiek by cię zabrali...
i gdziekolwiek ja będę, pamiętaj, że ja...
Pocałuj mnie...
Pocałuj mnie, jakby to miał być ostatni raz.
Wsiadać! Ostatni pociąg odjeżdża za 3 minuty!
Gdzie ona jest? Widziałeś ją?
Nie, panie Richardzie. Nie znalazłem jej. Wymeldowała się z hotelu.
Ale ten list przyszedł już po pańskim wyjściu.
"Richard, nie mogę z tobą wyjechać ani cię nigdy więcej zobaczyć.
Nie pytaj czemu. Uwierz, że cię kocham.
Jedź, kochanie, i niech cię Bóg błogosławi. Ilsa. "
Za chwilę odjazd.
Słyszy pan?
Proszę, panie Richardzie. Chodźmy. Chodźmy.
Rick, musimy pomówić.
Zostawiłem tu pierwszego drinka i chcę go wypić z tobą. Proszę.
- Nie, Rick. Nie dziś. - Zwłaszcza dziś. - Proszę...
Czemu musiałaś przyjechać właśnie do Casablanki? Jest tyle innych miejsc...
Gdybym wiedziała że tu jesteś, nie przyjechałabym.
Uwierz mi, to prawda. Nie wiedziałam.
To śmieszne, głos wcale ci się nie zmienił. Nadal go słyszę.
"Richard, pojadę z tobą wszędzie.
Wsiądziemy razem do pociągu i będziemy jechać bez końca. "
Przestań.
Rozumiem, co czujesz.
Rozumiesz, co czuję?
Jak długo byliśmy razem?
- Nie liczyłam dni. - Ja tak.
Pamiętam każdy.
A szczególnie ostatni.
Wielki finał. Facet stojący na peronie w deszczu...
ze śmiesznym wyrazem twarzy, bo ktoś złamał mu serce.
Opowiedzieć ci historię?
Ma wielki finał?
Jeszcze nie znam finału.
Opowiadaj, może sam przyjdzie ci do głowy.
Pewna dziewczyna przyjechała do Paryża z Oslo.
W domu przyjaciół...
poznała człowieka, o którym słyszała przez całe życie.
Wspaniałego i odważnego człowieka.
Otworzył przed nią piękny świat pełen wiedzy, przemyśleń i ideałów.
Cokolwiek wiedziała i kimkolwiek się stała, zawdzięczała jemu.
Szanowała go i uwielbiała.
Sądziła, że to uczucie to miłość.
To bardzo ładne. Słyszałem to kiedyś.
Prawdę mówiąc, słyszałem wiele razy takie historyjki.
Opowiadano je przy cichych dźwiękach pianina...
dobiegających z salonu.
Zawsze zaczynały się tak: "Proszę pana, gdy byłam mała, poznałam faceta".
Żadna z naszych historii nie jest zabawna.
Powiedz mi...
dla kogo mnie zostawiłaś?
Czy to był Laszlo, czy byli między nami inni?
A może ty nie jesteś z tych, które chcą mówić?
Podejrzewam, że Ugarte mógł zostawić listy tranzytowe u Blaine'a.
Proponowałbym natychmiast starannie przeszukać bar.
Jeśli Rick ma te listy, to jest za sprytny, żebyśmy je znaleźli.
Przecenia pan go.
Moim zdaniem, to jeszcze jeden nieudolny Amerykanin.
Lepiej nie lekceważmy amerykańskich nieudolności.
Byłem z nimi, gdy wchodzili do Berlina w 1918.
Co się tyczy Laszlo, chcielibyśmy żeby był śledzony 24 godziny na dobę.
Może pana zainteresuje, że właśnie wchodzi do naszego biura.
Nic nie możemy dla was zrobić.
Cieszę się, że państwa widzę. Dobrze się spało?
Spałem bardzo dobrze.
Dziwne. W Casablance nikt dobrze nie sypia.
- Przejdziemy do rzeczy? - Z przyjemnością. Proszę siadać.
Dobrze, nie marnujmy słów. Jest pan zbiegłym więźniem Rzeszy.
Dotąd szczęśliwie nas pan unikał.
Dotarł pan do Casablanki.
Moim obowiązkiem jest dopilnować, żeby pan pozostał w Casablance.
To czy się panu uda, czy nie, jest dość problematyczne.
Wcale nie. Każda wiza musi nosić podpis kapitana Renault.
Kapitanie, czy to możliwe, żeby Herr Laszlo dostał wizę?
Obawiam się, że nie. Żałuję.
Może spodoba mi się w Casablance.
A pani?
- O mnie nie trzeba się martwić. - To wszystko?
Bez pośpiechu. Ma pan dużo czasu.
Możecie zostać w Casablance na zawsze....
lub już jutro być w Lizbonie. Pod jednym warunkiem.
Mianowicie?
Zna pan przywódców podziemia w Paryżu, Pradze...
...Brukseli, Amsterdamie, Oslo, Belgradzie i Atenach.
- Nawet w Berlinie. - Tak, nawet w Berlinie.
Jeśli poda mi pan ich nazwiska i adresy, otrzyma pan rano wizę.
I zaszczyt służenia III Rzeszy.
Byłem w niemieckim obozie koncentracyjnym przez rok.
Taki zaszczyt wystarczy na całe życie.
Poda pan nazwiska?
Skoro nie wydałem ich w obozie...
...gdzie mieliście lepsze "metody perswazji"...
to na pewno nie wydam ich teraz.
Zresztą co z tego, gdybyście wyśledzili i zabili ich?
Co z tego, że zabijecie nas wszystkich?
W każdym kącie Europy setki, tysiące innych zajmie nasze miejsce.
Nawet naziści nie potrafią zabijać tak szybko.
Panie Laszlo, rozumiem teraz, dlaczego słynie pan z elokwencji.
Ale w jednym pan się myli.
Powiedział pan, że wrogów Rzeszy można zastąpić innymi.
To prawda. Ale z jednym wyjątkiem.
Nikt nie zastąpi pana, jeśli...
nastąpi wypadek podczas próby ucieczki.
Nie ośmielicie się mi tu zagrozić.
To ciągle nie jest okupowana Francja.
Jakiekolwiek pogwałcenie neutralności, spowoduje reakcję kapitana Renault.
- W miarę moich sił. - Dziękuję.
A propos, wczoraj interesował się pan Signorem Ugarte.
Tak.
Ma pan dla niego jakąś wiadomość?
Nic ważnego. Mogę z nim teraz pomówić?
Sądzłbym, że rozmowa byłaby teraz tylko monologiem.
Signor Ugarte nie żyje.
Piszę właśnie raport.
Jeszcze się nie zdecydowaliśmy, czy popełnił samobójstwo...
czy zginął podczas próby ucieczki.
- Skończył już pan z nami? - Tymczasem.
Miłego dnia.
Bez wątpienia teraz skontaktują się z czarnym rynkiem.
Przepraszam, kapitanie.
Mamy kolejny problem wizowy.
Wprowadź ją.
Przykro mi, ale musimy pertraktować z policją.
To zadanie dla Signora Ferrari.
Bardzo przydatne jest znać Signora Ferrari.
Ma niemal całkowity monopol na tutejszy czarny rynek.
Znajdziecie go w "Błękitnej Papudze".
Dziękuję.
Nie załamujcie się.
Może dogadacie się z kapitanem Renault.
- Cześć, Ferrari. - O, dzień dobry, Rick.
Jest już samochód. Wezmę przesyłkę.
Nie ma pośpiechu. Kazałem już to wysłać. Napij się.
Nie pijam rano.
Za każdym razem, gdy sam posyłasz mi towar, zawsze trochę brakuje.
Koszty transportu, chłopcze, koszty transportu.
Siadaj.
Chciałbym z tobą o czymś pomówić.
Burbona proszę.
Smuci mnie bardzo los Ugarte.
Ty tłusty hipokryto! Nie żałujesz go ani trochę bardziej niż ja.
Oczywiście.
Martwi mnie tylko to, że Ugarte nie żyje i teraz nikt nie wie, gdzie są listy.
Praktycznie nikt.
Gdyby dostały się w moje ręce, zrobiłbym na nich fortunę.
Ja też, a jestem biedny.
Mam propozycję dla tego, kto ma te listy.
Zajmę się całą transakcją, wezmę na siebie całe ryzyko i upłynnię je za mały procent.
A koszty transportu?
Na pewno będą jakieś dodatkowe opłaty.
Taką propozycję miałbym dla posiadacza listów.
Powiem mu, jeśli się pojawi.
Rick, kładę karty na stół. Sądzę, że wiesz, gdzie one są.
Jesteś w dobrym towarzystwie. Renault i Strasser też tak sądzą.
Dałem im szansę przeszukać mój lokal.
Rick, nie bądź głupi. Zaufaj mi. Potrzebujesz wspólnika.
Wybacz, muszę wracać.
- Dzień dobry. - Signor Ferrari to ten grubas przy stole.
Takiego skarbu nie znajdzie pani w całym Maroko.
Tylko 700 franków.
Oszukuje cię.
Nieważne, dzięki.
Ach, dama jest przyjaciółką Ricka? Dla przyjaciół Ricka mamy mały rabat.
Powiedziałem 700 franków? Może pani to mieć za 200.
Wybacz, ale nie byłem w stanie cię wczoraj przyjąć.
Nieważne.
Dla specjalnych przyjaciół Ricka mamy specjalny rabat.
100 franków.
Twoje opowiadanie bardzo mnie poruszyło. A może to bourbon.
Mam obrusy, serwetki...
- Naprawdę, nie jestem zainteresowana. - Chwileczkę.
Dlaczego przyszłaś? Żeby powiedzieć mi, czemu zostawiłaś mnie w Paryżu na stacji?
Tak.
Powiedz mi teraz, jestem dziś trzeźwy.
Raczej nie.
Zostałem z biletem kolejowym. Mam prawo wiedzieć.
Widziałam cię wczoraj.
Rick, którego znałam w Paryżu, zrozumiałby.
Ale ten, który patrzył na mnie z taką nienawiścią...
Wkrótce wyjeżdżam i nigdy się już nie zobaczymy.
Mało o sobie wiedzieliśmy, kiedy się w sobie zakochaliśmy w Paryżu.
Zostawmy to tak, może zapamiętamy Paryż, a nie Casablankę.
Nie tę ostatnią noc.
Odeszłaś, bo wiedziałaś, jak będzie?
Ciągłe ukrywanie się przed policją, ciągłe uciekanie...
Możesz w to wierzyć, jeśli chcesz.
Już nie uciekam. Osiadłem.
Nad barem, to prawda.
Przyjdź do mnie na górę. Będę czekał.
Pewnego dnia okłamiesz Laszlo.
I przyjdziesz.
Nie, Rick.
Nie, bo widzisz... Victor Laszlo jest moim mężem.
I był także wtedy, gdy znaliśmy się w Paryżu.
Właśnie mówiłem panu Laszlo, że nie mogę mu pomóc.
Wieści się rozniosły.
Kieruję nielegalnymi operacjami, mam wpływy i szacunek.
Nie mogę ryzykować dla pana Laszlo.
Ale pani to inna sprawa.
Ferrari sądzi, że można by dla ciebie załatwić wizę wyjazdową.
- Tylko dla mnie? - Tylko jedną.
Ja zostanę i będę próbował. Na pewno za jakiś czas...
Cóż, chyba mogę być szczery.
Pański wyjazd byłby cudem. A Niemcy zakazali cudów.
Interesują nas tylko dwie wizy, Signor.
- Ilsa, nie mów pochopnie. - Nie, Victor.
Musicie to przedyskutować.
Przepraszam. Będę przy barze.
Nie pozwolę ci tu zostać.
Jedź do Ameryki. Jakoś się wydostanę i do ciebie dołączę.
Ale, Victor, gdyby było inaczej...
Gdybym to ja musiała zostać i byłaby tylko jedna wiza, wziąłbyś ją?
Tak.
Rozumiem.
Kiedy miałam kłopoty, żeby wyjechać z Lille...
dlaczego nie zostawiłeś mnie tam?
A kiedy byłam chora w Marsylii i na 2 tygodnie zatrzymałam cię,
i byłeś w niebezpieczeństwie każdej minuty, dlaczego mnie nie opuściłeś?
Chciałem, ale zawsze coś mnie trzymało.
Bardzo cię kocham, Ilso.
Zachowam twój sekret.
Ferrari czeka na naszą odpowiedź.
Nie więcej niż 50 franków.
Już się zdecydowaliśmy.
Jak na razie, będziemy szukali dwóch wiz. Dziękujemy panu bardzo.
Cóż, powodzenia. Ale bądźcie ostrożni.
- Wiecie, że was śledzą? - Oczywiście. To im weszło w krew.
Właściwie to ma pan dużo szczęścia.
Coś zmusza mnie, żeby dać panu radę. Nie wiem czemu,
bo nic na tym nie zyskam.
Słyszał pan o Ugarte i listach tranzytowych?
Owszem, coś słyszałem.
Nie znaleziono ich przy Ugarte podczas aresztowania.
- Wie pan, gdzie są? - Nie na pewno.
Ale zaryzykowałbym twierdzenie, że Ugarte zostawił je u Monsieur Ricka.
To trudny partner. Nigdy nie wiadomo, co zrobi i dlaczego.
Ale warto spróbować.
Dziękuję bardzo. Miłego dnia.
Dziękuję za kawę, Signor.
Będzie mi jej brakować, jak wyjedziemy z Casablanki.
Dziękuję, że wypiła ją pani ze mną. Miłego dnia państwu życzę.
- Pańskie zdrowie! - Powodzenia.
- Pójdę już. - Proszę rachunek.
Muszę pana ostrzec, to niebezpieczne miejsce, pełne sępów.
- Wszędzie sępy. Dzięki za wszystko. - Do widzenia.
Miło mi było pana poznać. Przepraszam.
Panie Rick, staje się pan swoim najlepszym klientem.
Coś takiego! Podobasz mi się.
Zaczynasz żyć już jak Francuz.
Twoi ludzie zrobili mi nalot.
Ledwo zdążyliśmy posprzątać przed otwarciem.
Mówiłem Strasserowi, że nie masz tych listów.
Kazałem im nabałaganić.
Wiesz, że to robi wrażenie na Niemcach.
Rick, masz te listy tranzytowe?
Louis, jesteś za Vichy czy za Wolną Francją?
Dobrze mi za takie pytania. Sprawa zamknięta.
Wygląda na to, że trochę się spóźniłeś.
Yvonne przeszła do obozu wroga.
Kto wie? Może na swój sposób stworzy drugi front.
Pora pokomplementować Strassera. Na razie.
Sasza!
Szampana.
Postaw cały rząd.
Odtąd dotąd.
Zaczniemy od dwóch.
Co powiedziałeś? Mógłbyś uprzejmie powtórzyć?
To nie twój interes.
Zaraz nim będzie.
Nie lubię awantur w moim lokalu. Dość polityki albo wynoście się.
Widzi pan, kapitanie?
Sytuacja nie całkiem jest pod kontrolą, jak pan twierdził.
Drogi majorze, próbujemy współpracować z waszym rządem.
Ale nie możemy kontrolować tego, co ludzie myślą.
Kapitanie Renault, jest pan już pewien, po czyjej jest pan stronie?
Nie jestem całkiem pewien.
Zależy od wiatru.
Ale teraz zdaje się wieje od strony Vichy.
A jeśli się zmieni?
Z pewnością Rzesza nie dopuszcza takiej możliwości?
Chodzi nam nie tylko o Casablankę.
Wiemy, że zdrajcy są w każdej francuskiej prowincji w Afryce.
Czekają na szansę. Może czekają na przywódcę.
Przywódcę? Jak Laszlo?
Zastanawiam się.
Jest zbyt niebezpieczny, żeby go wypuścić, ale też, by pozwolić mu zostać.
Rozumiem.
Dziękuję, Carl.
Carl, siądź. Napij się z nami brandy.
Żeby uczcić nasz jutrzejszy wyjazd do Ameryki.
Dziękuję bardzo.
Pomyślałem, że mnie zaprosicie, więc przyniosłem dobrą brandy.
I trzeci kieliszek.
Nadszedł już ten dzień!
Frau Leuchtag i ja mówimy teraz tylko po angielsku.
Więc my powinny się czuć w Ameryka jak w dom.
Dobry pomysł.
Za Amerykę.
Liebchen..., Słodyczy, jaki zegarek?
- Dziesięć zegarek. - Taki duży?
Dacie sobie świetnie radę w Ameryce.
Czy szczęście pani dopisuje?
Niedobrze.
Znajdzie go pani tam.
Monsieur Rick?
- Możemy pomówić? - Jak tu weszłaś? Jesteś za młoda...
- Z kapitanem Renault. - Powinienem się domyślić.
Jest też mój mąż.
Tak? Kapitan Renault robi się tolerancyjny.
Siadaj. Napijesz się?
Oczywiście, że nie. A ja mogę?
Monsieur Rick, jakim człowiekiem jest kpt. Renault?
Takim jak inni, ale bardziej.
Chodzi mi o to, czy można mu ufać. Czy jego słowo...
Momencik. Kto kazał pani mnie o to spytać?
On. Kapitan Renault.
Tak myślałem. Gdzie pani mąż?
Przy ruletce. Chce wygrać pieniądze na wizy.
Oczywiście przegrywa.
Długo jesteście żonaci?
Osiem tygodni.
Przyjechaliśmy z Bułgarii.
Tam jest okropnie.
Diabeł schwytał ludzi za gardło.
Więc Jan i ja...
Nie chcemy żeby tam rosły nasze dzieci.
Więc zdecydowaliście się wyjechać do Ameryki.
Ale mamy za mało pieniędzy.
A podróż jest droga i trudna.
O wiele bardziej niż myśleliśmy.
Spotkaliśmy kapitana Renault.
Jest taki miły. Chce nam pomóc.
O, na pewno.
Powiedział mi, że może załatwić nam wizy.
Ale nie mamy pieniędzy.
- Wie o tym? - Tak.
- I dalej obiecuje, że załatwi wam wizy? - Tak.
I chciałabyś wiedzieć, czy...
Dotrzyma słowa?
Na pewno.
Pan jest mężczyzną.
Gdyby ktoś, jakaś kobieta kochała pana tak bardzo...
że zależałoby jej tylko na pańskim szczęściu...
i zrobiłaby coś bardzo złego, żeby je panu zapewnić...
mógłby pan jej wybaczyć?
Nikt mnie tak nigdy nie kochał.
On by się nie dowiedział, a dziewczyna zamknęłaby tę złą rzecz w sercu...
czy tak byłoby w porządku?
- Dać ci radę? - Tak, proszę.
Wróć do Bułgarii.
Nie wie pan, czym dla nas jest wyjazd do Ameryki.
Ale jeśli Jan się dowie?
To taki chłopiec.
Pod wieloma względami jestem od niego starsza.
Cóż, każdy w Casablance ma problemy.
- Wasze mogą się rozwiązać. Przepraszam. - Dziękuję panu...
Dobry wieczór.
Znów jesteśmy.
Przyjmuję to jako wielki komplement dla Sama.
Myślę, że przypomina pani szczęśliwe dni w Paryżu.
Tak. Możemy dostać stolik blisko niego?
I jak najdalej od Strassera.
To trudna konfiguracja.
Paul, stolik 30.
Tak, proszę pana. Proszę tędy.
Powiem, żeby Sam zagrał "Jak mija czas". Pani chyba to lubi.
Dziękuję.
Dwa koniaki.
Chce pan jeszcze obstawić?
Nie, raczej nie.
Stawiał pan dziś na 22?
Powiedziałem "22".
Zostaw je tam.
Wymień je i nie wracaj tu.
Czy tu gra się uczciwie?
Czy uczciwie? Najuczciwiej na świecie.
Jak dziś stoimy?
O parę tysięcy gorzej, niż oczekiwałem.
Monsieur Rick, ja...
Miał po prostu szczęście.
Monsieur Rick, mogę panu postawić kawę?
Nie. Dzięki, Carl.
- Kapitanie Renault, czy mogę... - Nie tutaj.
Przyjdźcie rano do mojego biura.
- Będziemy o 6:00. - A ja będę o 10:00.
Bardzo się cieszę razem z wami.
Ale to dziwne, że wygrałeś.
A zresztą... może nie aż tak dziwne.
- Do zobaczenia rano. - Dziękujemy, kapitanie Renault.
Szefie, postąpił pan wspaniale.
Odejdź, szalony Rosjaninie!
Tak podejrzewałem...
- ... jesteś sentymentalny. - Bo co?
Dlaczego wtrącasz się do moich romansów?
Potraktuj to jako gest dla miłości.
Tym razem wybaczam.
Ale jutro przyjdę z oszałamiającą blondyną...
i będę bardzo szczęśliwy, jeśli przegra.
Panie Blaine, mogę z panem porozmawiać?
Proszę.
Możemy przejść gdzieś indziej?
To dość poufna sprawa.
Chodźmy do mojego biura.
To bardzo ważne, żebym wyjechał z Casablanki.
Mam zaszczyt być jednym z przywódców dużego ruchu.
Wie pan, co robię.
Wie pan, co to znaczy dla sprawy i dla życia tysięcy ludzi.
Nie interesuję się polityką.
Problemy świata to nie moja specjalność. Ja prowadzę kawiarnię.
Przyjaciele z podziemia opowiadali mi o pańskiej przeszłości.
Przemycał pan broń do Etiopii.
Walczył pan przeciw faszystom w Hiszpanii.
- I co z tego? - Zawsze jest pan po stronie słabszych.
Tak. I stwierdziłem, że to bardzo kosztowne hobby.
Wtedy nie byłem biznesmenem.
A teraz jako binesmen doceni pan ofertę za 100000 franków?
Doceniam, ale nie przyjmuję.
Podnoszę ofertę do 200000.
Przyjacielu, choćby pan dał milion albo i 3, moja odpowiedź będzie taka sama.
Z pewnością pańska odmowa ma jakąś przyczynę.
Tak.
Niech pan zapyta swojej żony.
- Słucham? - Powiedziałem, żeby pan zapytał o to żonę.
- Moją żonę? - Tak.
Zagrajcie "Marsyliankę"!
Skoro obecność Laszlo w barze wywołuje demonstrację...
to co jeszcze może przynieść jego obecność w Casablance?
Radzę natychmiast zamknąć ten lokal.
- Ale wszyscy dobrze się tu bawią. - Za dobrze.
Zamknąć ten lokal.
- Nie mam powodu, żeby go zamknąć. - To proszę znaleźć!
Wszyscy mają natychmiast wyjść!
Bar zostaje zamknięty.
Opuścić lokal!
Jak możesz to robić? Na jakiej podstawie?
Odkryłem, że uprawia się tu hazard.
- Pańska wygrana. - O, dziękuję bardzo.
Wszyscy wychodzić!
Po tym zamieszaniu nie jest bezpiecznie, żeby Laszlo został w Casablance.
Dziś rano mówił pan, że niebezpiecznie byłoby, gdyby wyjechał.
To też prawda. Chyba, że w jednym kierunku, do okupowanej Francji.
- Do okupowanej Francji? - Tak. Konwojowany bezpiecznie przeze mnie.
Ile jest warte to zapewnienie bezpieczeństwa?
Tyle co dawne niemieckie gwarancje.
- Są jeszcze dwie inne możliwości. - Jakie?
Władze francuskie mogą znaleźć powód, by zamknąć go w obozie tutaj.
A druga możliwość?
Być może zauważyła już pani, że w Casablance życie ludzkie jest tanie...
Dobranoc pani.
- Co z Rickiem? - Porozmawiamy później.
Nasz wierny przyjaciel ciągle jest tutaj.
Victor, proszę, nie idź dziś na to zebranie podziemia.
Muszę.
Poza tym nieczęsto się trafia mężczyźnie zademonstrować bohaterstwo przy żonie.
Nie żartuj. Po groźbach Strassera boję się o ciebie.
Prawdę mówiąc, ja też się boję.
Ale czy mam kryć się w hotelu...
czy działać dalej, będąc ostrożnym najlepiej jak potrafię?
Cokolwiek powiem i tak będziesz robił swoje.
Czemu nie mówisz mi o Ricku? Co odkryłeś?
- Wydaje się, że on ma te listy. - I co?
Nie ma zamiaru ich sprzedać.
Nie przekonały go ani idee, ani pieniądze.
Podał jakiś powód?
Poradził, żeby zapytać ciebie.
Mnie?
Powiedział: "Spytaj żonę".
Nie wiem dlaczego tak powiedział.
Nasz przyjaciel na dworze pomyśli, że śpimy.
Za parę minut wychodzę.
- Ilsa, ja... - Tak?
Kiedy byłem w obozie koncentracyjnym...
czułaś się samotna w Paryżu?
Tak, Victorze. Byłam samotna.
Wiem, jak to jest być samotnym.
Chciałabyś mi coś powiedzieć?
Nie, Victorze.
Kocham cię bardzo, moja droga.
Tak.
Tak, wiem.
Cokolwiek zrobię, będziesz wierzył...
Nie musisz tego mówić.
Będę wierzył.
Dobranoc, kochanie.
Dobranoc.
Tak, kochanie?
Bądź ostrożny.
Oczywiście, będę ostrożny.
Jest pan w świetnym nastroju, Herr Rick.
Długo wytrzymam to zamknięcie?
Dwa tygodnie. Może trzy.
Może nie będę musiał. Łapówki dawniej działały...
Tymczasem każdy dostanie swoją pensję.
Dziękuję.
Sasza się bardzo ucieszy.
Jestem mu dłużny.
- Pozamykaj, dobrze? - Dobrze.
- Potem idę na zebranie... - Nie mów mi, gdzie idziesz.
Dobrze.
Dobranoc.
Dobranoc, Monsieur Rick.
- Jak tu weszłaś? - Schodami z ulicy.
Mówiłem ci rano, że przyjdziesz, ale nie myślałem, że tak szybko.
Usiądziesz?
- Richard, musiałam się z tobą zobaczyć. - "Richard"? Znów jak w Paryżu...
Proszę! Nie chodzi ci czasem o listy tranzytowe?
Wygląda na to, że póki je mam, nie będę samotny.
Możesz żądać każdej ceny, ale musisz mi je dać.
Przerabiałem to już z twoim mężem. Nie ma mowy.
Wiem, co czujesz do mnie, ale, proszę, odłóż uczucia na bok. To coś ważniejszego.
Czy muszę znów słuchać o tym, jak dzielnego masz męża?
I o jaką wielką walczy sprawę?
To jest też twoja sprawa.
Na swój sposób, walczyłeś o to samo.
Teraz walczę już tylko o siebie.
Interesuje mnie moja sprawa.
Kochaliśmy się. Jeśli tamte dni coś znaczą dla ciebie...
Na twoim miejscu zostawiłbym Paryż w spokoju. To kiepski handelek.
Proszę. Posłuchaj mnie. Gdybyś wiedział, co naprawdę się stało...
I tak bym ci nie uwierzył, cokolwiek byś nie powiedziała.
I nie ma takiej rzeczy, która by pomogła ci osiągnąć cel.
Użalasz się nad sobą?
Przy takiej stawce, liczą się dla ciebie tylko twoje odczucia.
Jedna kobieta cię zraniła, a ty mścisz się na całym świecie.
Jesteś tchórzem i mięczakiem!
Nie.
Och, Richard, wybacz...
Przepraszam, ale ty jesteś naszą ostatnią nadzieją.
Jeśli nam nie pomożesz, Victor Laszlo umrze w Casablance.
Co z tego?
Ja też umrę w Casablance. To dobre miejsce na śmierć.
Więc jeśli...
W porządku.
Chciałam cię przekonać.
Próbowałam wszystkiego. Teraz chcę te listy.
Przynieś je.
Nie muszę. Mam je przy sobie.
Połóż je na stole.
Nie.
Ostatni raz proszę, połóż je na stole.
Jeśli Laszlo i jego sprawa tyle znaczą dla ciebie, nic cię nie powstrzyma.
Dobrze, ułatwię ci to.
Dalej, strzelaj! Wyświadczysz mi przysługę.
Próbowałam trzymać się z daleka od ciebie.
Myślałam, że już cię nie zobaczę.
Usunęłam cię z mego życia.
Gdybyś wiedział, co ja przeszłam...
w dniu kiedy wyjechałeś...
Gdybyś wiedział, jak bardzo cię kochałam.
Jak bardzo nadal cię kocham!
A dalej?
Niedługo po naszym ślubie Victor wrócił do Czechosłowacji.
Był potrzebny w Pradze, ale tam gestapo już na niego czekało.
Nagłówek w gazecie...
"Victor Laszlo aresztowany. Zesłany do obozu koncentracyjnego."
Szalałam, miesiącami czekałam choć na jedno słowo.
Wreszcie dostałam wiadomość.
Że nie żyje, zabity podczas próby ucieczki.
Byłam samotna. Nie miałam nic. Nawet nadziei.
I wtedy poznałam ciebie.
Czemu trzymałaś swoje małżeństwo w sekrecie?
To nie był mój sekret. Victor chciał, żeby tak było.
Nawet najbliżsi przyjaciele nic nie wiedzieli o naszym ślubie.
W ten sposób chciał mnie chronić. Wiedziałam tyle o jego pracy...
Gdyby gestapo znało prawdę, byłoby to niebezpieczne dla mnie...
i tych, którzy ze mną działali.
Kiedy dowiedziałaś się, że żyje?
Tuż przed naszym wyjazdem z Paryża.
Przyjaciel mi powiedział, że Victor żyje.
Ukryli go w ciężarówce pod Paryżem.
Był chory. Potrzebował mnie.
Chciałam ci powiedzieć, ale nie mogłam.
Wiedziałam, że wtedy byś nie wyjechał i złapałoby cię gestapo.
Resztę znasz.
To nadal historia bez końca.
I co teraz?
Teraz?
Nie wiem.
Wiem, że nie będę miała siły odejść od ciebie po raz drugi.
A Laszlo?
Pomożesz mi? Pomożesz mu uciec?
Wtedy będzie miał swoją pracę czyli wszystko, czego potrzebuje do życia.
Wszystko z wyjątkiem jednego.
Nie będzie miał ciebie.
Nie mogę dłużej z tym walczyć.
Raz od ciebie uciekłam. Nie zrobię tego więcej.
Nie wiem już, co jest słuszne.
Musisz myśleć za nas oboje.
Za nas wszystkich.
Dobrze.
Będę.
Twoje zdrowie, mała.
Chciałabym nie kochać cię tak bardzo.
- Myślę, że ich zgubiliśmy. - Tak.
Ale boję się, że złapali kilku innych.
Wejdźmy.
Proszę, panie Laszlo. Pomogę panu.
Przyniosę panu wody.
Carl, co się stało?
Policja przerwała nasze zebranie. Uciekliśmy w ostatniej chwili.
- Pozwól na chwilę. - Już idę.
Zgaś światło nad tylnym wejściem. To może ściągnąć policję.
Ale Sasza zawsze gasi.
Dziś zapomniał.
Już idę. Zaraz to zrobię.
Chciałbym, żebyś odwiózł pannę Lund do domu.
Tak jest.
To nic, tylko małe draśnięcie. Musieliśmy wyłazić przez okno.
To może się przydać.
Dziękuję.
Mało brakowało?
Raczej tak.
Zastanawiasz się czasem, czy to wszystko jest warte tego ryzyka?
To, o co walczysz?
Równie dobrze moglibyśmy się zastanawiać, po co oddychamy.
Jeśli przestaniemy oddychać, umrzemy.
Jeśli przestaniemy zwalczać naszych wrogów, świat zginie.
No i co z tego? Przynajmniej będzie wyzwolony z nędzy.
Wiesz, jak to brzmi, Blaine?
Jakbyś chciał przekonać się do czegoś, w co sam nie wierzysz.
Każdy z nas ma swoje przeznaczenie.
Na dobre czy na złe.
Rozumiem.
Ciekawe, czy naprawdę rozumiesz.
Ciekawe, czy zdajesz sobie sprawę, że próbujesz uciec przed samym sobą.
I że to ci się nigdy nie uda.
Widzę, że wiesz wszystko o moim przeznaczeniu.
Wiem o tobie więcej, niż myślisz.
Wiem, na przykład, że kochasz pewną kobietę.
To zapewne zbieg okoliczności...
że jest to ta sama kobieta, którą ja kocham.
Gdy tylko wszedłem do tego baru...
wiedziałem, że było coś między tobą a Ilsą.
To nie żaden wstyd...
i nie żądam wyjaśnień.
Proszę o jedno. Nie chcesz dać listów...
to trudno.
Ale chcę ratować żonę.
Proszę cię tylko...
żebyś użył tych listów i wywiózł ją z Casablanki.
Tak ją kochasz?
Najwidoczniej widzisz we mnie tylko bojownika o sprawę.
Ale jestem też zwyczajnym człowiekiem.
Tak, aż tak ją kocham.
Pan Laszlo?
Mamy nakaz aresztowania pana.
Pod jakim zarzutem?
Kapitan Renault przedyskutuje to z panem później.
Wygląda na to, że przeznaczenie wzięło sprawy w swoje ręce.
Nie macie żadnych dowodów. To nie Niemcy ani okupowana Francja.
Możecie dać mu grzywnę i 30 dni aresztu albo od razu go puścić.
Rick, radzę ci, nie interesuj się za bardzo losem Laszlo.
Gdybyć przypadkiem chciał pomóc mu uciec...
Czemu sądzisz, że miałbym ryzykować dla Laszlo?
Po pierwsze, bo postawiłeś 10000 franków, że ucieknie.
Po drugie, masz listy tranzytowe. Nie zaprzeczaj.
A po trzecie, choćby dlatego, że nie lubisz Strassera.
Ja w gruncie rzeczy też go nie lubię.
To dobre powody.
Nie licz za bardzo na moją przyjaźń.
W tej sprawie jestem bezsilny.
A poza tym mógłbym przegrać 10000 franków.
Nie jesteś subtelny, ale skuteczny. Zrozumiałem.
Tak, mam listy.
I sam chcę je wykorzystać.
Dziś w nocy odlatuję z Casablanki ostatnim samolotem.
I zabieram ze sobą przyjaciółkę. Kogoś, kogo docenisz.
- Jaką przyjaciółkę? - Ilsę Lund.
To powinno cię przekonać, że nie pomogę Laszlo w ucieczce.
Jest ostatnim człowiekiem, którego chciałbym widzieć w Ameryce.
Nie musiałeś przychodzić i mi o tym mówić.
Masz listy tranzytowe.
Możesz wpisać nazwisko swoje i jej i wyjechać, kiedy chcesz.
Czemu interesuje cię los Laszlo?
Nie interesuje. Ale interesuje mnie los mój i Ilsy.
Mamy prawo wyjechać, ale w Casablance nieraz przetrzymuje się ludzi...
wbrew prawu.
Czemu myślisz, że chcielibyśmy was zatrzymać?
Ilsa to żona Laszlo.
Pewnie wie to, co interesuje Strassera.
Louis, zawrzyjmy umowę.
Zamiast tych dętych oskarżeń, możecie mieć coś poważnego...
i wpakować go do obozu na parę lat.
Ucieszyłbyś się.
Jasne. Niemcy... Vichy byłoby wdzięczne.
To go wypuść.
I przyjdź do mojego lokalu pół godziny przed odlotem.
Umówię się z nim, że Laszlo przyjdzie do mnie po listy.
To da wam okazję do aresztowania pod zarzutem kryminalnym.
Zrobicie to, a my odlecimy.
Niemcy niezbyt się nami przejmą.
Nadal czegoś nie rozumiem.
Panna Lund jest bardzo piękna, zgoda...
ale ciebie nigdy nie interesowały jakiekolwiek kobiety.
Ona nie jest jakąkolwiek kobietą.
Rozumiem.
Skąd mam wiedzieć, że dotrzymasz umowy?
Omówię to z Laszlo w areszcie.
Będzie mi cię brakowało. Wygląda na to, że ty masz mniej skrupułów niż ja.
Dzięki.
Ruszaj, Ricky.
I odwołaj swoje psy, gdy go wypuścisz. Nie chcę ich tutaj.
Nie chcę ryzykować.
Spisujemy to, czy wystarczy uścisk dłoni?
Z pewnością nie wystarczy, ale śpieszy mi się, więc musi.
Ach, wyjechać z Casablanki i trafić do Ameryki! Jesteś szczęściarzem!
Byłem umówiony z Samem na 25% dochodów.
Niech tak dalej zostanie.
Wiem, że dostaje 10%. Ale zasługuje na 25.
Abdul, Carl i Sasza mają zostać w pracy, inaczej nie sprzedam.
Oczywiście, że zostają. Ten lokal nie byłby bez nich taki sam.
Żegnaj.
Nie zapomnij, że wisisz "Kawiarni Ricka" 100 kartonów papierosów.
Oddam je samemu sobie.
ZAMKNIĘTE Na rozkaz prefekta policji
Spóźniłeś się.
Poinformowano mnie, że Laszlo dopiero wyszedł z hotelu.
Jestem na czas.
- Miałeś nie spuszczać swoich psów - Nie będą go śledzić tutaj.
To miejsce już nigdy nie będzie takie samo bez ciebie, Ricky.
Wiem, o czym myślisz. Mówiłem z Ferrari. Da ci nadal wygrywać w ruletkę.
Wszystko gotowe?
Mam tu listy.
Powiedz mi, gdzie były ukryte, kiedy rewidowaliśmy lokal?
W pianinie Sama.
Dobrze mi tak, za to, że nie jestem muzykalny.
Już są.
Lepiej zaczekaj w moim biurze.
Rick, Laszlo myśli, że ja lecę z nim. Nie mówiłeś mu?
Jeszcze nie.
Ale wszystko w porządku? Przygotowałeś wszystko?
Wszystko jest jak najbardziej w porządku.
Powiemy na lotnisku. Im mniej czasu na myślenie, tym lepiej. Zaufaj mi.
Ufam ci.
- Panie Blaine, nie wiem, jak dziękować. - Nie trzeba. Mamy sporo roboty.
- Przyniosłem pieniądze. - Zatrzymaj je. Przydadzą się wam w Ameryce.
- Ale umawialiśmy się. - Nieważne.
Nie będziecie mieli kłopotów w Lizbonie?
Nie, wszystko załatwione.
Listy przygotowano in blanco.
Wystarczy je podpisać.
Victorze Laszlo...
Aresztuję pana.
Za współudział w zabójstwie niemieckich kurierów.
Mój przyjaciel Ricky was zaskoczył? Sprawa jest prosta.
Miłość zatryumfowała nad cnotą.
Nie tak szybko, Louis. Nikt nie będzie aresztowany. Nie teraz.
- Straciłeś zmysły? - Tak. Siadaj.
- Odłóż ten pistolet! - Louis, jeszcze jeden krok i cię zastrzelę.
W tych okolicznościach, usiądę.
Trzymaj ręce na stole.
Przypuszczam, że wiesz, co robisz, ale czy rozumiesz, co to oznacza?
Tak. Będziemy mieli mnóstwo czasu na rozmowę, ale później.
Powiedziałeś, żebym odwołał agentów.
A teraz zadzwonisz na lotnisko. Powiedz im.
Pamiętaj, celuję ci prosto w serce.
To moje najmniej czułe miejsce.
Czy to lotnisko?
Mówi kapitan Renault.
Są dwa listy tranzytowe na samolot do Lizbony.
Nie róbcie trudności.
Dobrze.
Halo? Halo?
Samochód, szybko.
Tu major Strasser.
Wyślijcie oddział policji na lotnisko.
Natychmiast, słyszycie?
Wieża?
Samolot do Lizbony startuje za 10 minut. Wschodni pas.
Widoczność półtorej mili.
Lekka mgła przy gruncie.
Dolny pułap mgły około 500.
Górny nieograniczony. Dziękuję.
Louis, wyślij swojego człowieka z Laszlo po bagaż.
Oczywiście, Rick, cokolwiek sobie życzysz.
Znajdź bagaż pana Laszlo i zanieś do samolotu.
Tak jest.
Proszę tędy.
Jeśli nie masz nic przeciwko temu, wpisz nazwiska. Będzie oficjalniej.
Myślisz o wszystkim, prawda?
Nazwiska pani i pana Laszlo.
Ale, Richard...
Dlaczego moje nazwisko?
Bo odlatujesz tym samolotem.
Nie rozumiem. A co z tobą?
Zostanę tutaj z nim, póki bezpiecznie nie odlecicie.
Nie, Richard, nie... Co z tobą będzie? Wczoraj mówiliśmy...
Wczoraj mówiliśmy wiele rzeczy.
Powiedziałaś, że mam myśleć za nas oboje.
Więc dużo myślałem. I wszystko sprowadza się tylko do jednego.
Wsiadasz do samolotu wraz z Victorem, z którym jesteś związana.
- Ależ, Richard... - Posłuchaj mnie.
Wiesz, co by się stało, gdybyś tu została?
Dziewięć na dziesięć szans, że oboje wylądowalibyśmy w obozie. Prawda?
Obawiam się, że major Strasser by nalegał.
- Mówisz tak, żeby zmusić mnie do wyjazdu. - Mówię, bo to prawda.
W głębi duszy wiemy, że twoje miejsce jest przy nim.
Jesteś częścią jego działalności, nadajesz jego życiu sens.
Jeśli samolot wystartuje bez ciebie, zaczniesz żałować.
Nie! Może nie dziś, nie jutro, ale wkrótce i to na całe życie.
A co z nami?
Zawsze będziemy mieli Paryż.
Straciliśmy go, zanim przyjechałaś do Casablanki.
Wczoraj go odzyskaliśmy.
- Gdy mówiłam, że cię nie opuszczę. - I nie opuścisz mnie nigdy.
Ale i ja mam coś do zrobienia.
Gdy wyjadę, nie możesz jechać ze mną. Nie możesz pomóc mi w pracy.
Nie jestem szlachetny.
Ale problemy trojga osób są niczym...
wobec ogromu cierpień tego świata.
Kiedyś to zrozumiesz.
Teraz...
Twoje zdrowie, mała.
- Wszystko w porządku? - Oprócz jednego.
Musisz czegoś się dowiedzieć przed wyjazdem.
Monsieur Blaine, prosiłem, żeby niczego nie wyjaśniać.
Zrobię to jednak, żebyś później nie żałował.
Mówiłeś, że wiesz o Ilsie i mnie.
Ale jednego nie wiesz. Wczoraj wieczorem była u mnie.
Przyszła po listy. Prawda?
Tak.
Próbowała wszystkiego, żeby je dostać, ale bez skutku.
Chciała mnie nawet przekonać, że nadal mnie kocha.
Ale to już dawno minęło.
Udawała dla twego dobra. Pozwoliłem jej na to.
Rozumiem.
Proszę.
Dzięki.
Doceniam to.
Witaj znowu w walce.
Teraz już wiem, że wygramy.
Gotowa?
Tak.
Do widzenia.
Niech cię Bóg błogosławi.
Pospieszcie się, bo spóźnicie się na samolot.
Miałem rację. Jesteś sentymentalny.
Stój tu, gdzie jesteś.
- Nie wiem, o czym mówisz. - O tym, co zrobiłeś dla Laszlo.
I o tej bajce, którą wymyśliłeś, żeby odesłać Ilsę z nim.
Wiem co nieco o kobietach. Odeszła, ale wie, że kłamałeś.
Dzięki, że mi pomogłeś.
Sądzę, że zdajesz sobie sprawę z tego, że to nie będzie miłe dla nas obu.
Zwłaszcza dla ciebie.
Oczywiście muszę cię aresztować.
Po starcie samolotu, Louis.
Co oznaczał ten telefon?
Laszlo jest w tym samolocie.
Dlaczego pan tak stoi? Dlaczego pan go nie zatrzymał?
Proszę spytać Monsieur Ricka.
Odejdź od telefonu!
Radzę się nie wtrącać!
Miałem zastrzelić kapitana Renault, ale teraz mam ochotę zastrzelić ciebie.
- Halo! - Odłóż telefon!
- Dajcie mi wieżę kontrolną! - Odłóż telefon!
- Co się stało, kapitanie? - Zastrzelono majora Strassera.
Zatrzymajcie podejrzanych. Tych, co zwykle.
WODA VICHY
Cóż, Rick, nie tylko jesteś sentymentalny, ale stałeś się patriotą.
Może. To dobra pora, żeby zacząć.
Chyba masz rację.
Może powinieneś zniknąć na trochę z Casablanki.
W Brazzaville jest garnizon Wolnej Francji.
Mógłbym zorganizować przerzut.
Wystawiłbyś mi list tranzytowy? Mógłbym się wybrać na wycieczkę.
Ale to nie wpływa na wynik naszego zakładu.
Wisisz mi 10000 franków.
Te 10 tysięcy powinno pokryć nasze wydatki.
"Nasze" wydatki?
Louis, tak sobie myślę, że to początek pięknej przyjaźni.
Teksty wg scenariusza Juliusza i Philipa Epsteinów oraz Howarda Kocha tłumaczył i opracował Maciej Pinkwart